Michał. „Poznanie Ciebie było jak nagłe uciszenie całego świata. Bo przy Tobie, nie chce się mówić… Chce się być… Twoja obecność nie domaga się słów, nie prosi o deklaracje, nie stawia zdań w kolejce do wypowiedzenia… Jest jak cisza, która nie jest pusta — jak pauza w muzyce, od której zależy cała melodia… Słuchać Ciebie to nie tylko słyszeć głos… To widzieć, jak oddychasz, gdy milkniesz… To rozumieć zdanie, zanim zdąży się narodzić… To wiedzieć, że prawda nie zawsze chce być wypowiedziana — czasem chce tylko zostać zauważona… Przy Tobie słuchanie nie jest wysiłkiem… Jest przywilejem… Jest zgodą na to, że nie wszystko trzeba nazwać,że nie każda myśl chce być zdaniem,a nie każda bliskość potrzebuje słów, by była prawdziwa… I może właśnie dlatego poznanie Ciebie było jak koniec mówienia i początek rozumienia… Bo Ciebie ,najbardziej na świecie chce się słuchać…” W każdej ciszy najgłośniej słychać milczenie.