ulegly szuka ... - Dominacja

invisibart

Mężczyzna ()

4 days ago

Co ja tutaj robię?
Sam zadaję sobie to pytanie.
Szukam? To czego szukam wydaje się bardzo rzadkie.
Może jednak jeszcze wciąż trochę wierzę, że te pola u góry pod nazwą Relacje uda się kiedyś wypełnić?
A może w końcu dojrzałem na tyle, by nazwać to, czego naprawdę chcę - i to, czego już nie chcę udawać.

Zdecydowałem się wejść do gry, w którą od dawna pragnąłem zagrać. Wchodzę świadomie.
Z ciekawością. I - nie ukrywam - cholernie się boję.
Moja postać w tej grze ma niski poziom doświadczenia, do tego zaczynam na najtrudniejszym poziomie.

Od początku posiadam też pewną moc, czasami łatwo mnie przeoczyć. Dopiero gdy ktoś lepiej się przyjrzy potrafi mnie zauważyć.

Mam jednak całkiem konkretną wizję rozwoju tej postaci, która ma w plecaku trochę ekwipunku, ale też kilka cięższych przedmiotów - rzeczy, które czasem spowalniają marsz, ale nauczyły odpowiedzialności i uważności. Zdobyła też sporo samoświadomości i coraz jaśniejszą wizję tego, dokąd chce iść. Wie też, co może zaoferować innym graczom - bo w tą grę trudno grać w pojedynkę.

Statystyki tej postaci rozwijam w dość nietypowy sposób.
Siłę i wytrzymałość budują długie, samotne wędrówki oraz kilometry pokonywane na rowerze - rytmiczny ruch, który porządkuje myśli i uczy cierpliwości.
Inteligencja i uważność rozwijają się podczas długich posiedzeń przy stole, gdzie rzuca się kośćmi, planuje ruchy i używa różnych magicznych kart - czasem papierowych, czasem cyfrowych. To tam uczę się strategii, konsekwencji wyborów i tego, że nie każda gra musi być wygrana, żeby była wartościowa.

Percepcję wzmacniają historie opowiadane obrazem i dźwiękiem, a zainteresowanie psychologią pomaga lepiej rozumieć innych graczy i samego siebie. Rzemiosłem, które ta postać rozwija najchętniej, jest projektowanie - składanie formy, koloru i znaczenia w coś, co ma sens i estetykę. Bo nawet w tej grze lubię, kiedy świat jest nie tylko funkcjonalny, ale też ładny.

Lubię eksplorować. Poznawać świat powoli. Budować, zanim ruszę dalej.
Wiem też, że może kiedyś trzeba będzie zejść do jakichś lochów czy podziemi - do miejsc intensywnych, wymagających zaufania i odwagi; miejsc, które wymagają nie tylko siły, ale też relacji. Zanim jednak to nastąpi, chcę mieć solidną bazę. Fundament.

Coraz wyraźniej widzę też, że w tej grze najbardziej pociąga mnie nie mechanika, a druga postać. Nie sama rola, nie sam „build”, ale konkretna osoba po drugiej stronie. Relacja, w której prowadzenie i uległość wynikają z więzi, nie z przypadku.
Pociąga mnie dynamika, w której „tak” wypowiadam dlatego, że czuję się chciany, widziany i bezpieczny - a nie dlatego, że tak wypada. Nie interesują mnie szybkie sceny. Interesuje mnie to, co powstaje między ludźmi: uważność, zaufanie, wspólny rytm i to dziwne, ciche połączenie, które sprawia, że oddanie staje się naturalne.

I tak... ta gra nie ma jednego zakończenia, a jej granice da się przesuwać. Dlatego zaczynam spokojnie. Uważnie. A jeśli po drodze spotkam kogoś, kto zechce iść obok mnie - to właśnie możliwość poznawania jej razem będzie dla mnie najcenniejszą częścią tej przygody.