To był nasz pierwszy raz. Jeszcze zanim się spotkaliśmy, czuliśmy, jak coś w nas drży — mieszanka ciekawości, niepewności i ekscytacji, której nie dało się już zatrzymać. Wiedzieliśmy, że przekraczamy granicę, ale robiliśmy to razem. I to dawało poczucie bezpieczeństwa. Kiedy nadszedł moment, serce biło szybciej niż zwykle. Każdy gest, każde spojrzenie miało większe znaczenie. Było w tym coś elektryzującego — świadomość, obserwowanie, oddychanie tym samym powietrzem, napięcie wiszące w ciszy. Dreszcze przechodziły po skórze nie tylko z podniecenia, ale z emocji: lekkiej zazdrości, ciekawości, intensywnej bliskości między nami. Najbardziej zaskoczyło nas to, jak bardzo nas to do siebie zbliżyło. Paradoksalnie — w tej sytuacji czuliśmy się jeszcze bardziej „my”. Każda emocja była wyraźniejsza, głębsza. Nie było w tym wstydu, tylko surowa szczerość uczuć i zaufanie, które pulsowało między nami. Po wszystkim długo nie mogliśmy zasnąć.