* * * (Tylko małomówny klon...) Andrzej Babiński Tylko małomówny klon bramę otwiera wyłonią się chodniki cichszy od murów w szepcie do mroków przyległym Miasta w rozgwarze dyszącego Tylko ty jeden klonie świeciłeś mi pośród nocy ciemnej kiedym kroczył nie mogąc dostukać się do domu Ulicą pod liśćmi klonów zapełnia się lata ciepły wiew a to ta wdzięczność na piersi nie doniesiona porwana przez wiatr Tylko pod tobą klonie mieszka światło które moim mieszkaniem w latach długiej rozłąki twój cień klonie był piórem wtrąconym mi do ręki stolikiem i kartką papieru i snem kiedy się dzieciństwo przyśni Twój cień nad przepaścią ulotnością i nocą otchłanną Ty jeden w czasie wieści złych stojąc masz spokój w poszumach i poszeptach że wszystko wraca do ładu przeczy złym faktom W twoim cieniu jest moje jedyne lusterko gdy wojna postępu pakuje inne realia na przemiał