Marzenia rzadko krzyczą. Częściej pojawiają się cicho, gdzieś pomiędzy codziennymi sprawami, w półmyślach i spojrzeniach, które mówią więcej niż słowa. Czasem dojrzewają długo, czasem zaskakują nagle – jak decyzja podjęta w ostatniej chwili, jak krok w stronę nieznanego, który jednak wydaje się dziwnie znajomy. Nie chodzi w nich o przekraczanie granic dla samego przekraczania. Raczej o zaufanie, o świadomość, że można pozwolić sobie na więcej, bo obok jest ktoś, kto trzyma za rękę – nawet wtedy, gdy oczy są zamknięte. Marzenia karmią się odwagą, ale jeszcze bardziej uważnością. Tym, że każde „dalej” ma sens tylko wtedy, gdy równie łatwo można powiedzieć „wystarczy”. Wracamy tam nie po to, by coś powtórzyć, ale by znów sprawdzić, co jeszcze przed nami. Bo fantazje nie lubią stać w miejscu. One czekają, aż znów damy im przestrzeń, by mogły się wydarzyć.