Bez filtrów. Bez wygładzania. Bez udawania, że życie nie zostawia śladów. Ciało nie jest okładką magazynu, jest pamiętnikiem. Ma swoje rozdziały, przypisy i kilka zagiętych rogów. Więc jeśli patrzysz i myślisz tylko „ok”, „w porządku” albo moje ulubione „nie przeszkadza mi”… to naprawdę szkoda klawiatury. Tu chodzi o coś więcej niż tolerancję, o ciekawość, o iskrę, o to krótkie „wow”, które pojawia się zanim zdążysz je ocenzurować. Bo atrakcyjność to nie linijka i poziomica. To raczej dobre wino, nie musi być idealne, żeby robiło wrażenie. A czasem właśnie te „niedoskonałości” są powodem, dla którego chce się wrócić po jeszcze jeden łyk 😉