Czy każda kobieta ma w sobie dwie wersje siebie? Jedna chce być spokojem. Domem. Ciszą po trudnym dniu. Ciepłem dłoni i snem bez lęku. Druga? Druga chce być nocą. Chce spojrzeń zatrzymujących się odrobinę za długo. A gdyby pewnego dnia pojawiła się tutaj słynna Carrie B.? Kobieta - ikona, która próbowała odnaleźć siebie pomiędzy pragnieniem bliskości a głodem emocji. Ale w świecie Mandragorry Carrie wyglądałaby inaczej. Mniej różu i dziewczęcości. Więcej starego wina i świadomej kobiecości. Kapelusz rzucający cień na twarz. Rozmazana szminka po zbyt szczerych rozmowach i pocałunkach... I papieros... jako mały nocny rytuał samotności. Mandragorra nie jest miejscem dla idealnych kobiet. Jest dla tych, które czują za mocno. Które potrafią jednocześnie tęsknić za spokojem i prowokować własne demony do tańca. I może właśnie w tym jest prawdziwe piękno kobiety. Nie w byciu tylko światłem albo tylko mrokiem. Ale w odwadze, by nosić w sobie jedno i drugie.