Czekam… Gładki parkiet, promień słońca, czekam w tym cieple bez końca. Skóra w blasku ma odcień złota, w oczach drzemie cicha ochota. Leniwy promyk po ciele kroczy, zmysły pieści i wciąż się droczy. Lecz słońce gorące, co grzeje z góry, to za mało na mojej natury czułe wichury. Światło zgaszono, zmierzch na kafelkach, a we wnętrzu wciąż ta ochota jest wielka. By zamiast jedynie blasku złotej tarczy ktoś z dziką pasją we mnie... zatańczył…. 🤭