Gdy świt dopiero przeciera oczy, a mgła nad ziemią powoli się ściele, on tam, na straży, przez mrok i kroczy, gdzie wiatr i cisza są jego przyjacielem. Ma w oczach spokój, a w sercu przysięgę, ciężar i dumę, o których się milczy. Przez każdą burzę, przez każdą udręgę, trwa tam, gdzie inni by dawno już znikli. Nie dla poklasku i nie dla orderów staje do warty, gotowy na próby – by dom nasz stał z dala od groźnych cieniów, by śmiech nie znał lęku ani zguby. Więc niechaj wraca, gdy wykona zadanie, bezpieczną drogą, przez dym i przez czas. Czekaj Go, ziemio, i miej go w opiece, bohaterze w mundurze – pozdrawiam WAS...NIECH MOC BĘDZIE Z WAMI💪💪💪😘😘😘😘.