Po raz pierwszy w historii LACRIMY sztuka powstawała na żywo, na naszych oczach. Ciało, odwaga, erotyka, BDSM i sztuka spotkały się w jednym niezwykłym doświadczeniu. Bez pruderyjnego spuszczania wzroku, bez udawania, że ciało jest czymś, czego należy się wstydzić. Dziękuję Wam, że moje czasem szalone pomysły nie siedzą już samotnie w kącie, ale rozgościły się w LACRIMIE i grzeją w cieple ludzi, którzy tworzą to miejsce. Cholernie pięknie jest widzieć, że jest Was coraz więcej! Jarku, dziękuję, że przyjechałeś do nas z daleka z całym projektem i tą tajemniczą zieloną mazią, dzięki której Ewa zostanie z nami na zawsze. A Tobie, Ewo, dziękuję za zaufanie, promyki słońca, kreski na tyłku od orgazmów i jajka! Za odwagę, energię i piękno, którym nas obdarowałaś. Ewa, kocham Cię całym moim czarnym sercem! Dziękuję, że razem udowadniamy, że sztuka nie musi być grzeczna, a piękno nie musi mieć kagańca. (Przepraszamy że znów zabrakło miejsc, obiecujemy - niedługo wszyscy się zmieścimy)