Oczy od dziecka wznosiłam ku niebu, jakby pomiędzy gwiazdami miało ukrywać się czyjeś spojrzenie. Odurzona nieba skalą nie potrafiłam uwierzyć, że pośród tej bezkresnej ciszy jestem sama. Myślą błądziłam ku granicom Kosmosu, tam, gdzie ciemności jest więcej niż światła, a niezliczone galaktyki rozsiane są po nieboskłonie niczym ziarna piasku na wszystkich plażach Ziemi. I wtedy ją znalazłam — jedną spośród niezliczonych wysp Wszechświata, odległą, milczącą, zatrzymaną w czasie niczym muszka zastygła w bursztynie pośród bezmiaru oceanu. Przypadek, a może coś więcej, nadał jej kształt tak bliski, że serce rozpoznało go od razu. Na mapie nieba wyglądała jak ślad moich pragnień pozostawiony na aksamicie nocy. Patrzyłam długo, aż przyszła myśl, że to nie galaktyka, lecz mój własny pocałunek namalowany światłem.