Maniutek222
Na fotelu przy biurku, w półmroku pokoju,
Stoisz nietknięta bezsenną nocą.
Gdy my zatopieni w grzesznym upojeniu,
Twoje oczy jak gwiazdy w ciemności płoną.
Zamiast snu – notes trzymasz w dłoni,
Gdzie czarnym tuszem grzech nasz spisany.
Lecz ogień zmysłów w krew moją goni,
Mebel pod nami drży rozkołysany.
Bo ona jest piękna i kusi bezwstydnie,
Wprost urocze kształty falują na skórze.
Gdy biodra jej płoną w bezczelnym rytmie,
Cień twych skrzydeł pada na biurko i róże.
Rozpalone ciała, szept rzucony w locie,
Ona na moich kolanach, plecami do aktów i prawa.
Grzeszę z nią łapczywie, w najdzikszym pocie,
Gdy twoja obecność nas tylko podbawia.
Piękno twe rani, onieśmiela, parzy,
Aniele, co patrzysz na ten fotel chłodno.
Zapisz w swym notesie, co się na nim zdarzy,
Bo dla tych gorących chwil spłonąć jest warto.
Mężczyzna • 17 days ago