Wszedł do mnie tylnym wejściem. Powolutku, zupełnie niepospiesznie, jednocześnie z oddechem tak donośnym, że z lekkością czułam go na plecach. Nie wiem, jaka siła była na tyle mocna, żeby utrzymać go utrzymać w tym suspiensie wchodzenia. Mój ulubiony gość. Uprzejmie zaprosiłam go głębiej swoim ślicznym wypięciem i przytakującym pomrukiem. Rozgościł się na dobre, a swoją obecnością sprawił, że było po prostu przyjemniej. Nie pytał co może, jedynie czuł się jak u siebie. To było miłe z jego strony.