Drift z zewnątrz wygląda jak utrata kontroli. Pisk opon, dym, samochód ustawiony bokiem do kierunku jazdy. A jednak kierowca nie jedzie przypadkiem. Każdy poślizg jest świadomie wywołany. Każda kontra pojawia się dokładnie wtedy, kiedy trzeba. Granica między spektaklem a katastrofą bywa szeroka na zaledwie kilka milimetrów. Ze zdradą jest podobnie. Największe niebezpieczeństwo nie zaczyna się wtedy, gdy kierowca jedzie ostro. Zaczyna się wtedy, gdy uwierzy, że niczego nie musi już kontrolować. Drift jest sztuką pozostawania w kontroli tam, gdzie większość ludzi już dawno wypadłaby z zakrętu. Zaufanie działa jak przyczepność. Nie polega na tym, że koła nigdy się nie ślizgają. Polega na tym, że wiesz, ile możesz oddać, żeby w odpowiednim momencie odzyskać pełną kontrolę. Dlatego najbardziej imponuje mi nie sam poślizg. Imponuje mi człowiek, który potrafi świadomie wejść w największą intensywność, nie gubiąc kierunku. Bo prawdziwe mistrzostwo nie polega na unikaniu ryzyka.