Miał może osiemnaście lat, a jego sylwetka była wątła, niemal żebrzała w dopasowanych czarnych jeansach obciskających biodra i przezroczystej bluzce z siatki, odsłaniającej kawałek bladej, gładkiej skóry na brzuchu. Jego włosy, ciemne i lekko kręcone, opadały na oczy umalowane czarnym eyelinerem, który podkreślał ich koci kształt. Kiedy zauważył moje spojrzenie, nie uciekł wzrokiem. Zamiast tego przejechał językiem po dolnej wardze, powolnym, celowym gestem, który w tłumie tanecznym wyglądał jak zaproszenie do prywatności. Podjechałem pod wejście czarnym sedanem, cichym i sterylnym w porównaniu do chaosu, który zostawialiśmy za sobą. Drzwi pasażera zamknęły się z ciężkim łupem, odcinając hałas muzyki. W środku zapachnął jego zapach – coś waniliowego zmieszanego z nutą ozonu i młodości.